എന്റെ ഉമ്മയും ഉപ്പയും

നടന്നു തീർന്ന ബാല്യത്തിന്റെ ഓർമകളിൽ കിളികളുടെ കൊഞ്ചലോ പൂമ്പാറ്റകളുടെ ചിറകടിയോ ഞാൻ ഓർത്തുവെക്കുന്നില്ല.

ബാല്യവും കൗമാരവും എനിക്ക് ഓർക്കാൻ ഉള്ളത് ബാപ്പയുടെ കഷ്ട്ടപ്പാടിന്റെ വിയർപ്പു മണവും 

ഉമ്മയുടെ കണ്ണുനീരിന്റെ ഉപ്പുരസവുമാണ്.

എത്രയോ വെയിലത്തും മഴയത്തു മെന്റെ ബാപ്പയെ ഉരുകിയും നനഞ്ഞും ഞാൻ  കാണാറുണ്ട്.
ജീവിതത്തിന്റെ രണ്ടറ്റം കൂട്ടിമുട്ടിക്കാൻ ബാപ്പ എത്ര വെയിലാണ് കൊണ്ടത് .എത്ര മഴയാണ് നനഞ്ഞത്.
ജീവിതം മുഴുവൻ മക്കൾക്കുവേണ്ടി ജീവിക്കുന്ന എന്റെ എല്ലാമായ ഉപ്പ.

ഉണ്ണാതെ ഉറങ്ങാതെ മക്കളെ തലോടി ഒഴിഞ്ഞ പത്രം നോക്കി വിങ്ങുന്ന ഉമ്മയുടെ രൂപവും മറക്കാൻ ആവില്ല.
ഒരോ പത്രത്തിലും വിളമ്പി തികയ്ക്കാൻ പ്രയാസപ്പെടുന്ന ഉമ്മ.
ആരെങ്കിലും വീണ്ടും ചോദിച്ചാൽ കൊടുക്കാനില്ലല്ലോ എന്നോർത്തു വേദനിക്കുന്ന മാതൃഹൃദയം.
അവസാനം വിളമ്പിയ വെച്ച പാത്രത്തിലെ ഒട്ടിപ്പിടിച്ചവ കൊണ്ട് വിശപ്പകറ്റാൻ ശ്രമിച്ചു വയർ നിറഞ്ഞെന്നും പറഞ്ഞു പുഞ്ചിരിച്ചു എഴുന്നേറ്റു പോകുന്ന ഉമ്മയുടെ രൂപം ഇന്നുമെന്റെ നെഞ്ചിലുണ്ട്.
രാവിലെ ഏതോ പറമ്പിലേക്ക് മുടങ്ങാതെ പോകുന്ന എന്റെ ബാപ്പയെ നോക്കി പിന്നിൽ നെടുവീർപ്പിടുന്ന ഉമ്മയെ ഞാൻ എത്രയോ കണ്ടിട്ടുണ്ട്.

ജീവിതത്തിന്റെ പ്രാരാബ്ധങ്ങൾക്കിടയിലും നിലാവുപോലെ പുഞ്ചിരിക്കുമായിരുന്നു ഉപ്പ ഇന്നുവരെ ആമുഖത്തു പരിഭവത്തിന്റെ രൂപം എനിക്ക് കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
ബാല്യ കൗമാരങ്ങൾക്ക് ഇപ്പുറം ജീവിതം വളർന്നു വലുതാകുമ്പോളും അവർക്കുവേണ്ടി ജീവിക്കാൻ ഈമകനു കഴിഞ്ഞില്ല.
എങ്കിലും അവരെന്റെ ഉള്ളിൽ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ടവരായി ജീവിക്കുന്നു എന്നതാണ് ആശ്വാസം.
ഞങ്ങളുടെ മാതാ പിതാക്കൾക്ക് ആഫിയത്തുള്ള ദീർഘായുസ് നൽകണേ.മരിക്കുമ്പോൾ അവരെയും ഞങ്ങളെയും ഈമാനോടെ മരിപ്പിക്കണേ.ആമീൻ