വിധവ

നിന്റെ ചിരികളിൽ നിന്ന് എന്നെ മായ്ക്കപ്പെട്ട്,
നിന്റെ കണ്ണുനീരായ് ഞാൻ രൂപം മാറും.
എന്റെ കരിഞ്ഞ പൂമരത്തിന്റെ മുള്ളു തട്ടി,
നിന്റെ നെഞ്ചിൽ ആഴത്തിൽ മുറിവേൽക്കും.

അന്ന്
ഞാൻ നിന്റെ ചോരത്തുള്ളിയായ് വീണ്ടും പൊടിയും.

മണ്ണിൽ ഒരൊറ്റ വരവരച്ച് കാലം എന്നെ
അവസാനിപ്പിക്കും.
പിന്നെ
നിന്റെ മുറിഞ്ഞ മുറിവിൽ ആരൊക്കെയോ
കുത്തിനോവിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കും.

അന്ന് ഞാൻ നിന്റെ മനസ്സിൽ ഉണങ്ങാത്ത വൃണമാകും.

ഒടുവിൽ നിന്റെ വസന്തങ്ങളിൽ തോരാതെ പെയ്യുന്ന മഴ,
പ്രളയമായ് ഒഴുകും,
അന്നു നീ മോഹിച്ചു നീന്തിയ കര,
മരണത്തിൻെറ കരയായിരിക്കും..